ព្រះយេស៊ូវបង្រៀនអំពីស្ថានសួគ៌ និងស្ថាននរក (លូកា ១៦:១៩-៣១)

ព្រះយេស៊ូវបានបង្រៀនថា មនុស្សគ្រប់រូបប្រឈមមុខនឹងវាសនាអស់កល្បជានិច្ច គឺ៖ ស្ថានសួគ៌ ជាលំនៅរបស់ ព្រះជាម្ចាស់ ឬ ស្ថាននរក ជាកន្លែងនៃការបែកចេញ និងការរងទុក្ខវេទនា។

ដើម្បីបង្ហាញពីចំណុចនេះ ទ្រង់បានលើកឡើងនូវរឿងប្រៀបប្រដូចអំពីបុរសអ្នកមានម្នាក់ និងលោកឡាសារជាអ្នកសុំទាន ។

នៅលើផែនដី បុរសអ្នកមាននោះរស់នៅក្នុងភាពស៊ីវិល័យ ខណៈដែលគាត់ព្រងើយកន្តើយនឹងអ្នកសុំទានដ៏កំសត់ឈ្មោះ ឡាសារ ដែលនៅមាត់ទ្វាររបស់គាត់។ នៅក្នុងជីវិតក្រោយសេចក្តីស្លាប់ ស្ថានភាពរបស់ពួកគេបានផ្លាស់ប្តូរផ្ទុយស្រឡះ៖ ឡាសារ បានទទួលការកំសាន្តចិត្តនៅ ស្ថានសួគ៌ជាមួយលោក អ័ប្រាហាំ ខណៈដែលបុរសអ្នកមានរងទុក្ខវេទនាយ៉ាងខ្លាំង។

នៅពេលដែលបុរសអ្នកមានបានអង្វរឱ្យឡាសារទៅដាស់តឿនបងប្អូនរបស់គាត់ដែលកំពុងរស់នៅ លោក អ័ប្រាហាំ បានពន្យល់ថា ប្រសិនបើពួកគេមិនជឿលើព្រះបន្ទូលរបស់ ព្រះជាម្ចាស់ ទេ នោះពួកគេនឹងមិនជឿឡើយ ទោះបីជាមានអ្នកណាម្នាក់រស់ពីស្លាប់ឡើងវិញក៏ដោយ។

ព្រះយេស៊ូវបានប្រើរឿងនេះដើម្បីបញ្ជាក់ថា ការសង្គ្រោះ និង ជីវិតអស់កល្បជានិច្ច កើតឡើងតាមរយៈ សេចក្តីជំនឿ លើទ្រង់តែមួយប៉ុណ្ណោះ។

Jesus Teaches About Heaven and Hell (Luke 16:19 – 31)

Jesus taught that every person faces an eternal destiny: Heaven, the home of God, or Hell, the place of separation and suffering.

To illustrate this, He told the Parable of the Rich Man and Lazarus. On earth, the rich man lived in luxury while ignoring the suffering beggar, Lazarus, at his gate. In the afterlife, their roles reversed: Lazarus was comforted in heaven with Abraham, while the rich man suffered in agony.

When the rich man begged for Lazarus to warn his living brothers, Abraham explained that if they do not believe the Word of God, they will not be convinced even by someone rising from the dead.

Jesus used this to emphasize that salvation and eternal life come only through believing in Him.